Φλωρεντία, Ιταλία

Ταξιδιωτικός οδηγός

Η πόλη της Αναγέννησης, η Φλωρεντία, αποτελεί μέχρι σήμερα ένα ζωντανό μουσείο που εντυπωσιάζει κάθε επισκέπτη. Και το καλύτερο; Έχει όλα της τα αξιοθέατα συγκεντρωμένα ώστε να μπορούμε να τα ανακαλύψουμε σε λίγες μόνο μέρες. Αν και κανείς δε θέλει να φεύγει από εκεί.

Για τον απαιτητικό ταξιδιώτη, η Φλωρεντία έχει διπλή… υπόσταση: είναι μια ζωντανή πόλη και ταυτόχρονα ένα εντυπωσιακό υπαίθριο μουσείο. Μια μικρή πόλη με σχεδόν όλα τα αξιοθέατα της συγκεντρωμένα μέσα σε λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα, η «αρχόντισσα» της Τοσκάνης είναι ένα μέρος που μπορείτε να το γνωρίσετε σύντομα, αλλά να προλάβετε να… μαγευτείτε. Τα περισσότερα αξιοθέατά της βρίσκονται κοντά στην πλατεία Duomo, ενώ ο κεντρικός σταθμός των τρένων βρίσκεται στη Santa Maria Novella. Στη Φλωρεντία θα δείτε ακόμη πλανόδιους ζωγράφους και street performers που θα επιβεβαιώσουν ότι εκεί τέχνη είναι η ίδια η καθημερινότητα.

Γνωρίστε τα περίχωρα της Φλωρεντίας

  Σε απόσταση μόλις 8 χιλιομέτρων βόρεια της πόλης βρίσκεται το πολύ γραφικό χωριό Fiesole, που αποκαλείται και «μπαλκόνι της Φλωρεντίας» γιατί προσφέρει υπέροχη πανοραμική θέα της πόλης. Το Fiesole είναι επίσης ένα χωριό με μεγάλη ιστορία, που ξεκινάει τον 7ο αιώνα π.Χ. με την εγκατάσταση Ετρούσκων. Στην αρχαιολογική του ζώνη ξεχωρίζει ένα αρχαίο Ρωμαϊκό θέατρο του 1ου αιώνα π.Χ. Στα βορειοανατολικά του Fiesole, στην κοιλάδα του Mugello, βρίσκονται μερικά από τα πιο όμορφα, παραδοσιακά χωριά της Τοσκάνης, όπου πολλοί ευκατάστατοι Φλωρεντίνοι διατηρούν εξοχικά.

Στα δυτικά της Φλωρεντίας βρίσκεται η Πίζα, με τον περίφημο κεκλιμένο πύργο της, ένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα της Ιταλίας. Λίγο βορειότερα βρίσκεται η πανέμορφη περιτειχισμένη πόλη της Lucca, που διατηρεί σχεδόν αλώβητο τον αναγεννησιακό αρχιτεκτονικό χαρακτήρα της. Νότια της Φλωρεντίας βρίσκεται το, πάλαι ποτέ «αντίπαλον δέος» της, η εντυπωσιακή Σιένα. Αν και έχασε τη μάχη για τα ηνία της εξουσίας στην Τοσκάνη, παραμένει μία από τις πιο όμορφες και καλοδιατηρημένες πόλεις της Ιταλίας.

Η πόλη απλώνεται γύρω από την περίφημη πλατεία της, το Il Campo, όπου κυριαρχούν το Palazzo Comunale (ή Palazzo Pubblico) και το επιβλητικό καμπαναριό, Torre del Mangia, που φτάνει σε ύψος τα 102 μέτρα. Το Il Campo, δύο φορές τον χρόνο, στις 2 Ιουλίου και στις 6 Αυγούστου, μετατρέπεται σε «αρένα», όπου διεξάγεται η πιο γνωστή ιπποδρομία του κόσμου, το Il Palio. Εκπρόσωποι των 17 συνοικιών της πόλης, φορώντας παραδοσιακές πολύχρωμες στολές, διεκδικούν με πάθος τη νίκη που θα δοξάσει όχι μόνο τον αναβάτη αλλά και ολόκληρη τη γειτονιά του.

Στα ανατολικά του δρόμου που συνδέει τη Φλωρεντία με τη Σιένα, απλώνονται οι αμπελώνες του Chianti, όπου παράγεται το περίφημο ομώνυμο κρασί. Στα δυτικά του ίδιου δρόμου θα βρείτε δύο εντυπωσιακές μεσαιωνικές καστροπολιτείες, τη Volterra και το San Gigminano, να ορθώνονται επιβλητικές, μέσα στο γαλήνιο τοπίο της Τοσκάνης. Τις εντυπώσεις κλέβει το San Gigminano, με τους πανύψηλους πύργους του, που του έχουν προσδώσει τον χαρακτηρισμό «Μεσαιωνικό Μανχάταν».

Αν θέλετε να πάρετε μια γεύση από Τοσκάνη, επισκεφθείτε το παραμυθένιο κάστρο-χωριό σε ένα λόφο κοντά στη Σιένα, όπου γίνονται καθημερινές εκδρομές από τη Φλωρεντία με λεωφορείο. Στα στενά και στις πλατείες του θα συναντήσετε πανέμορφα μαγαζάκια με είδη λαϊκής τέχνης, εστιατόρια και καφέ, τα σαββατοκύριακα ντόπιοι μάστορες και καλλιτέχνες επιδεικνύουν τα έργα τους, ενώ δεν αποκλείεται να πετύχετε και κάποια μικρή μπάντα σε υπαίθρια συναυλία. Από τις πολεμίστρες των πύργων του μπορείτε να θαυμάσετε τους απέραντους αμπελώνες και τους ελαιώνες στις πεδιάδες της Τοσκάνης.

Οι βόλτες στην απίστευτη αυτή πόλη είναι από μόνες τους ενδιαφέρουσες, αφού η αισθητική της κλασικής αναγέννησης, τα μνημεία, τα κτήρια και οι επιβλητικοί ναοί, αποτελούν μοναδικά αξιοθέατα.

Αξιοθέατα

Καθεδρικός ναός της Φλωρεντίας

 O καθεδρικός ναός της Φλωρεντίας στέκει ψηλός πάνω από την πόλη. Η εκκλησία της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε (Αγίας Μαρίας των Λουλουδιών), ο καθεδρικός ναός ή ντουόμο, είναι μια τεράστια Γοτθική κατασκευή που χτίστηκε στη θέση της εκκλησίας Σάντα Ρεπαράτα, τα απομεινάρια της οποίας υπάρχουν στην κρύπτη. Ο καθεδρικός ναός άρχισε να χτίζεται στο τέλος του 13ου αιώνα σε Γοτθικό ρυθμό, από τον Αρνόλφο ντι Κάμπιο, και ο τρούλος, που κυριαρχεί στο εξωτερικό, προστέθηκε τον 15ο αιώνα. Η εκκλησία τότε καθαγιάστηκε και «τελείωσε» αν και η πρόσοψη ήταν ημιτελής (αποπερατώθηκε τον 19ο αιώνα). Το εξωτερικό καλύπτεται από μια διακοσμητική ανάμειξη ροζ, λευκού και πράσινου μαρμάρου. Το εσωτερικό, σε αντίθεση, είναι αρκετά ψυχρό και απλό. Εσωτερικά, το ρολόι πάνω από την είσοδο, σχεδιάστηκε το 1443 από τον Πάολο Ουτσέλλο σύμφωνα με την ώρα στην Ιταλία όπου το 24ωρο της ημέρας έληγε με τη δύση του ήλιου. Ο τρούλος, που χτίστηκε από τον Φίλιππο Μπρουνελλέσι, που κέρδισε το διαγωνισμό για την αποπεράτωσή του το 1418, είναι σε σχήμα αυγού και χτίστηκε χωρίς σκαλωσιά. Η ύψωση αυτού του τρούλου, του μεγαλύτερου στον κόσμο στην εποχή του, ήταν πολύ δύσκολος αρχιτεκτονικός άθλος. Στη βάση του τρούλου, μόλις πάνω από το τύμπανο, ο Μπάτσιο ντ’ Ανιόλο άρχισε την προσθήκη ενός μπαλκονιού το 1507. Μία από τις οκτώ πλευρές του αποπερατώθηκε το 1515, όταν κάποιος ρώτησε τον Μιχαήλ ΄Αγγελο – του οποίου η καλλιτεχνική γνώμη μετρούσε εκείνη την εποχή σαν κύριος νόμος -- τι γνώμη είχε γι αυτόν. Ο δάσκαλος αναφέρεται ότι τον χλεύασε. «Μοιάζει με κλουβί γρύλου». Οι εργασίες σταμάτησαν αμέσως, και μέχρι σήμερα οι υπόλοιπες επτά πλευρές παραμένουν ακατέργαστο τούβλο.

Ο καλύτερος τρόπος για να δείτε τον τρούλο είναι να σκαρφαλώσετε τα 143 σκαλιά του: ο δρόμος σας οδηγεί στο εσωτερικό του τρούλου όπου μπορείτε να θαυμάσετε από κοντά τις πολύ λοιδωρημένες τοιχογραφίες του Τζώρτζιο Βασάρι της «Τελευταίας Κρίσης» (1572-9): σχεδιάστηκαν από τον Βασάρι αλλά ζωγραφίστηκαν κυρίως από τον μαθητή του με λιγότερο ταλέντο, Φρεντερίκο Ζούκαρι το 1579. Οι τοιχογραφίες υποβλήθηκαν σε υφιστάμενο καθαρισμό που αποπερατώθηκε το 1996, πράγμα το οποίο πολλοί άνθρωποι το είδαν σαν απώλεια των κονδυλίων αποκατάστασης, όταν τόσο πολύ περισσότερες εργασίες στην πόλη περίμεναν να διασωθούν. Η τριβή, ωστόσο, έφερε στο φως την καινοτόμο παλέτα χρωμάτων του Ζούκαρι. Συνεχίστε προς τα πάνω δια μέσου των δύο κελυφών του τρούλου απ’ όπου θα απολαύσετε εντυπωσιακή θέα της πόλης.

Γκαλερί Ουφίτσι

 Το Ουφίτσι είναι το πιο σημαντικό και δημοφιλές μουσείο της Φλωρεντίας. Ιδρύθηκε το 1560 και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Giorgio Vasari κατά την περίοδο εξουσίας του Κόσιμο των Μεδίκων (Cosimo de' Medici),του πρώτου Μέγα Δούκα της Τοσκάνης. Είναι κτισμένο σε σχήμα πετάλου και εκτείνεται από την Piazza della Signoria μέχρι τον ποταμό Αρνό. Σκοπός του ήταν να στεγάσει τα γραφεία της διοίκησης όπως δηλώνει και το όνομα του. Από την αρχή όμως οι Μεδίκοι παραχώρησαν ορισμένες αίθουσες του τρίτου ορόφου για να στεγαστούν τα πρώτα αντικείμενα τέχνης της συλλογής τους. Δύο αιώνες αργότερα, η τελευταία διάδοχος των Μεδίκων, η Άννα Μαρία Λουίζα δώρησε στην πόλη το παλάτι συμπεριλαμβανομένης και της εκτιθέμενης συλλογής η οποία σήμερα είναι μία από τις σπουδαιότερες στον κόσμο. Στις 45 αίθουσες της γκαλερί μπορείτε να δείτε αριστουργήματα του 14ου και 15ου αιώνα από τους κορυφαίους καλλιτέχνες της εποχής. Ανεπιφύλακτα λοιπόν θα σας προτείναμε μια επίσκεψη σε αυτό στην περίπτωση που βρεθείτε στην πόλη της Φλωρεντίας.

Μουσείο Μπαρτζέλο

Το μουσείο Μπαρτζέλο έχει μια αξιόλογη συλλογή γλυπτών της Αναγέννησης και άλλων έργων τέχνης. Το κτίριο είναι ένα εντυπωσιακό Palazzo (del Bargello), ένα οχυρό με ισχυρές πολεμίστριες που περιβάλλουν την αυστηρή του πρόσοψη. Ξεκίνησε το 1255, ως το κτίριο της έδρας του Capitano del Popolo και αργότερα του Podestà και του Συμβουλίου της Δικαιοσύνης. Το 1574, έγινε έδρα για τον καπετάνιο του Δικαστηρίου (αρχηγός της αστυνομίας) και χρησιμοποιήθηκε και ως φυλακή. Παρά τις τροποποιήσεις και προσθήκες που αλλοίωσε το αρχικό σχέδιο κατά τη διάρκεια του 14ου και 15ου αιώνα, το παλάτι είναι διατηρημένο εξαιρετικά.

Από το 1859, το κτίριο στεγάζει το Museo Nazionale που συγκεντρώνει πολλά και σημαντικά γλυπτά αριστουργήματα της Αναγέννησης και της μικροτεχνίας από διάφορες περιόδους, συμπεριλαμβανομένων των αριστουργημάτων από τους Donatello, Luca della Robbia, Βερόκιο, Μιχαήλ Άγγελο και Cellini. Το μουσείο έχει εμπλουτιστεί με υπέροχες συλλογές του μπρούντζο, μαγιολική, κεριά, σμάλτα, μετάλλια, σφραγίδες, ελεφαντοστά, κεχριμπάρι, ταπετσαρίες, έπιπλα και υφάσματα από τις συλλογές των Μεδίκων και των ιδιωτικών χορηγών. Για τους λάτρεις της αναγεννησιακής τέχνης, το Μπαρτζέλο είναι για τη γλυπτική ότι το Ουφίτσι είναι για τη ζωγραφική.

Ακαδημία καλών τεχνών Φλωρεντίας

Το 1784, ο Μεγάλος Δούκας της Τοσκάνης, Pietro Leopoldo, μετέτρεψε τη μονή του San Matteo και το μοναστήρι του San Niccolò di Cafaggio για να στεγάσει την Πινακοθήκη, ώστε οι μαθητές του γειτονικού Accademia delle Belle Arti (Ακαδημία Καλών Τεχνών) να μπορούν να μελετήσουν τα σπουδαία έργα. Σήμερα η πλειοψηφία των επισκεπτών θέλει απλά να δει τον Δαβίδ του Μιχαήλ Αγγέλου. Αναμφίβολα το πιο διάσημο γλυπτό του κόσμου, το μουσείο στεγάζει επίσης πέντε άλλα γλυπτά του Μικελάντζελο - τους τέσσερις ημιτελής Κρατουμένους της φυλακής του Άγιου Ματθαίου - και μια συλλογή από αναγεννησιακά και γοτθικά έργα ζωγραφικής που κάποτε ήταν στις συλλογές των Μεδίκων. Ο Δαβίδ του Μιχαήλ Αγγέλου ήρθε στο μουσείο το 1873 και μεταφέρθηκε από την πλατεία Piazza della Signoria, για την καλύτερη διατήρηση του. Ένα αντίγραφο του αγάλματος στέκεται ακόμα στην πλατεία Piazza della Signoria.

Παρά την οικειότητα της εικόνας του αγάλματος, από το μέγεθος του και μόνο το μαρμάρινο άγαλμα προκαλεί την έκπληξη καθώς είναι ψηλότερο από 5 μέτρα. Αυτό το έργο τέχνης που έμελλε να καθορίσει, μαζί με την Πιετά που βρίσκεται στο Βατικανό, τη φήμη του Μιχαήλ Άγγελου ως τον κυριότερο γλύπτη της εποχής του, χρειάστηκε τρία χρόνια για να ολοκληρωθεί. Ο Δαυίδ προοριζόταν ανέκαθεν ως ένα υπαίθριο γλυπτό, γεγονός που εξηγεί κάποιες από τις φυσικές στρεβλώσεις που είναι εμφανής στο άγαλμα, όπως τα υπερβολικά μεγάλα χέρια και κεφάλι. Ακόμα και τα μάτια που όταν εξεταστούν από το δάπεδο φαίνονται τέλεια, από το επίπεδο των ματιών του αγάλματος αλληθωρίζουν. Μεταξύ των άλλων έργων που στεγάζονται στη Galleria είναι το πρωτότυπο γύψινο έργο του Giambologna, ο βιασμός της Σαβίνοι ( το πρωτότυπο μαρμάρινο βρίσκεται στη Loggia dei Lanzi στην πλατεία Piazza della Signoria). Επίσης θα δείτε την Παναγιά με το παιδί και την Παναγία της Θάλασσας του Μποτιτσέλι καθώς και μερικά έργα του Perugino, των Φιλιππινέζων Lippi, Pontormo, Domenico Ghirlandaio και Bronzino. Υπάρχει επίσης μια εκτενή συλλογή από γύψινα μοντέλα του 18ου αιώνα, καθώς και θρησκευτικά έργα του αρχές του 13ου αιώνα των Giovanni di Milano, των αδελφών Orcagna, του Taddeo Gaddi και άλλων οπαδών του Giotto. Πρόσφατα, η προσφιλής συλλογή μουσικών οργάνων από το Ωδείο «Luigi Cherubini» έχει προστεθεί στη συλλογή και πλουτίζει τα αξιοθέατα του μουσείου.

Πλατεία Αγίας Μαρίας

Το 1287, με διάταγμα της Δημοκρατίας της Φλωρεντίας, αποφασίστηκε να δημιουργηθεί η Piazza of Santa Maria Novella για κοσμήσει τη νέα εκκλησία που χτιζόταν. Αμέσως, η πλατεία έγινε θέατρο σε φεστιβάλ, τουρνουά και άλλες αθλητικές συναντήσεις. Οι δύο οβελίσκοι του μαρμάρου από Serravezza, κάθε μία τοποθετήθηκε στην κορυφή από τέσσερις χάλκινες χελώνες που φιλοτέχνησε ο Giambologna και συμπληρώνεται με ένα κρίνο της Φλωρεντίας. Στην πλευρά απέναντι από την εκκλησία, η Λότζια του νοσοκομείου San Paolo κτίστηκε στις αρχές του 13ου αιώνα. Κατά το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα, το νοσοκομείο διευρύνθηκε με τη στοά από λίθινους κίονες. Η καμάρες ανάμεσα σε κάθε στήλη έχουν τζάμι με ανάγλυφα από τερακότα των αγίων του Andrea della Robbia.

Σήμερα, πολλά πολυτελή ξενοδοχεία έχουν θέα την κομψή και πρόσφατα καθαρισμένη και ανακαινισμένη πλατεία. Μερικά ενδιαφέροντα μεταλλικά και γυάλινα παγκάκια έχουν εγκατασταθεί στη μέση της πλατείας τα οποία είναι εντελώς άχρηστα κατά τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού, επειδή θερμαίνονται τόσο που δεν μπορεί κανείς να κάτσει! Ίσως αυτή ήταν η πρόθεση της πόλης;

Βαπτιστήριο του Αγίου Ιωάννη

Το Βαπτιστήριο, αφιερωμένο στον πολιούχο άγιο της Φλωρεντίας, έχει ένα οκτάγωνο σχέδιο και ένα οκτάγωνο φανό?? με τρούλο. Στο εξωτερικό είναι ενδεδυμένο με έγχρωμο μάρμαρο με γεωμετρικά σχέδια, λευκό μάρμαρο Καράρα και πράσινο μάρμαρο Πράτο, που είναι τυπικά της αρχιτεκτονικής της Φλωρεντίας. Στις τρεις πλευρές υπάρχουν τρεις μεγάλες πόρτες που είναι διάσημες για τις διακοσμήσεις τους. Οι παλιότερες είναι οι Νότιες Πόρτες κατασκευασμένες από τον Αντρέα Πισάνο γύρω στο 1330 (με θέα την Οδό ντει Καλζαιουόλι). Οι πόρτες αποτελούνται από 28 τετράφυλλα φατνώματα, που απεικονίζουν σκηνές από τη ζωή του Αγίου Ιωάννη. Οι Βόρειες Πόρτες κατασκευάστηκαν από τον Λορέντζο Γκιμπέρτι (1403-1424) και αφηγούνται «Ιστορίες της Ζωής και των Παθών του Χριστού» παρμένες από την Καινή Διαθήκη. Οι πόρτες μπροστά από τον Τρούλο είναι οι όμορφες χρυσές Πόρτες του Παραδείσου, επίσης κατασκευασμένες από τον Γκιμπέρτι, και απεικονίζουν σκηνές από την Παλαιά Διαθήκη. Επάνω από τις Πόρτες ήταν στημένες τρεις διαφορετικές ομάδες αγαλμάτων: επάνω από τις Νότιες Πόρτες τα περίφημα μπρούτζινα απεικόνιζαν τον «Αποκεφαλισμό του Αγίου Ιωάννη» φτιαγμένα από τον Βιτσέντζο Ντάντι, τα οποία αποκαταστάθηκαν το 2008 και τώρα εκτίθενται στην «Όπερα του Μουσείου του Τρούλου» (΄Οπερα ντελ Ντουόμο). Πάνω από τις Βόρειες Πόρτες υπήρχε η ομάδα των μαρμάρινων αγαλμάτων φτιαγμένα από τον Τζιοβάννι Φραντζέσκο Ρουστίτσι, και απεικόνιζαν τον Ιωάννη τον Βαπτιστή να κηρύττει στους Φαρισαίους και Σαδδουκαίους (1506-1511). Πάνω από τις Πόρτες του Παραδείσου ήταν η «Βάφτιση του Χριστού» του Αντρέα Σανσοβίνο και ένας ΄Αγγελος του Ιννοσένζο Σπινάτσι, που προστέθηκε το 1792. Το εσωτερικό αξίζει μια ειδική επίσκεψη για τα όμορφα μωσαϊκά του 13ου αιώνα πάνω από τον τρούλο, το μαγευτικό μωσαϊκό μαρμάρινο λιθόστρωτο με γεωμετρικά σχέδια και ανατολίτικα ζωδιακά μοτίβα. Υπάρχει επίσης η μνημειακή τύμβος του Μπαλαντασσάρε Κόζα-Αντιπόπε Τζούλιους ΧΧΙΙΙ. Φτιαγμένο από τον Ντονατέλλο και Μεκελότσο μεταξύ 1422 και 1428. Στις αρχές του 14ου αιώνα η Τέχνη του Καλιμάλα – Συντεχνία Εμπόρων Μαλλιού – ανακοίνωσε έναν δημόσιο διαγωνισμό για το σχεδιασμό των Βόρειων Πορτών του Βαπτιστηρίου.

Πολλοί καλλιτέχνες πήραν μέρος στο διαγωνισμό αυτό, συμπεριλαμβανομένων και σπουδαίων καλλιτεχνών όπως ο Γκιμπέρτι και ο Μπρουνελλέσι. Κάθε καλλιτέχνης έπρεπε να σχεδιάσει ένα τετράφυλλο πλαίσιο, που θα αναπαριστούσε την «Θυσία του Ισαάκ». Ο Γκιμπέρτι δημιούργησε ένα ισορροπημένο και λεπτομερές πλαίσιο. Από την άλλη μεριά, η δουλειά του Μπρουνελλέσι ήταν δραματική: ο Ισαάκ σπαρταράει από τον πόνο, οι υπηρέτες στο προσκήνιο είναι πολύ ρεαλιστικοί. Ο Γκιμπέρτι κέρδισε τις καρδιές των κριτών και έτσι του ανατέθηκε η δημιουργία των Ανατολικών Πορτών. Οι Πύλες του Παραδείσου πήραν το όνομά τους από τον ίδιο τον Μιχαήλ ΄Αγγελο όταν, κοιτώντας τις πόρτες, αναφώνησε: «είναι τόσο όμορφες που θα ήταν τέλειες για τις πύλες του Παραδείσου». Οι πόρτες αποτελούνταν από 10 ορθογώνια πλαίσια, τοποθετημένα σε δύο σειρές. Οι σκηνές της Παλαιάς Διαθήκης απεικονίζονταν από αριστερά προς τα δεξιά και από επάνω προς τα κάτω. Υπήρχαν επίσης 24 μικρά μπούστα, οι περίφημες Φλωρεντίνες, μεταξύ των οποίων θα βρείτε την αυτοπροσωπογραφία του Γκιμπέρτι. Τα αυθεντικά πλαίσια των Θυρών του Παραδείσου εκτίθενται τώρα στο Μουσείο ΄Οπερας ντελ Ντουόμο, οι άλλες εκεί είναι αντίγραφα.

Σάντα Κρότσε

Η Σάντα Κρότσε, που ξαναχτίστηκε για το Τάγμα των Φραγκισκανών το 1294, από τον Αρνόλφο ντι Κάμπιο, είναι ο τόπος ταφής για τους μεγάλους και τους καλούς στη Φλωρεντία. Ο Μιχαήλ ΄Αγγελος είναι θαμμένος στη Σάντα Κρότσε, και επίσης ο Ροσσίνι, ο Μακιαβέλλι, και ο Γαλιλέο Γαλιλέι, που δικάστηκε από την Ιερά Εξέταση και δεν του επετράπη Χριστιανική ταφή μέχρι το 1737, 95 χρόνια μετά το θάναατό του. Επίσης υπάρχει το μνημείο στο Δάντη, αλλά η σαρκοφάγος είναι κενή. Το εξωτερικό της εκκλησίας καλύπτεται από μια πρόσοψη από πολύχρωμο μάρμαρο που προστέθηκε το 1863 και πληρώθηκε για τον ΄Αγγλο ευεργέτη Σερ Φράνσις Σλόαν. Βλέπει στην Πιάτσα Σάντα Κρότσε, που είναι η τοποθεσία του ετήσιου αγώνα ποδοσφαίρου με μεσαιωνικά κουστούμια, το Κάλσιο Στόρικο.

Υπάρχει πολύς καλλιτεχνικός πλούτος στη Σάντα Κρότσε: τοιχογραφίες (1380) από τον Γκάντι στην Καπέλλα Ματζιόρε, διηγούνται την ιστορία του αγίου σταυρού, «σάντα κρότσε», και όμορφες τοιχογραφίες από τον Γκιόττο στα παρεκκλήσια Μπάρντι και Περούτσι, δείχνουν σκηνές από τη ζωή του Αγίου Φραγκίσκου και Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή. Ένα ασυνήθιστο ανάγλυφο, ο Ευαγγελισμός, από επιχρυσωμένο ασβεστόλιθο του Ντονατέλλο, διακοσμεί τον τοίχο του κυρίως ναού. Να μην παραλείψετε να δείτε το μνημείο του θεατρικού συγγραφέα Τζιοβάννι Μπαττίστα Νικκολίνι, στα αριστερά της εισόδου που λέγεται ότι ήταν πηγή έμπνευσης για το «Άγαλμα της Ελευθερίας». Η εκκλησία της Σάντα Κρότσε κτυπήθηκε άσχημα από την πλημμύρα του 1966, και η γραμμή της παλίρροιας φαίνεται ψηλά στις κολώνες και τους τοίχους.

Πηγή πληροφοριών:  clickalife.gr | taxidologio.gr | ethnos.gr
BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS

Booking.com
Τι ειναι το Travelink;

Είναι ένα ταξιδιωτικό portal
με σκοπό την ενημέρωση των ταξιδιωτών για...

Διαβάστε περισσότερα
Όροι χρήσης

Διαβάστε προσεκτικά
τους όρους χρήσης της ιστοσελίδας μας

Δείτε αναλυτικά
Επικοινωνια

Για να επικοινωνήσετε μαζί μας
ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο

Φόρμα επικοινωνίας

Travelink - Ο ταξιδιωτικός σας σύνδεσμος